Podstawy teoretyczne hipotezy konwergencji
Hipoteza konwergencji, najogólniej mówiąc, formułuje twierdzenie, iż gospodarki biedniejsze, tj. zaczynające rozwój z niższym poziomem kapitału i produktu na 1 mieszkańca, osiągają wyższe stopy wzrostu i tym samym niwelują zapóźnienia w stosunku do krajów bogatszych. Hipoteza ta opiera się na modelu wzrostu gospodarczego nazwanego modelem Solowa.
Model Solowa jest modelem wyjaśniającym wzrost gospodarki w długim okresie. Przyjmuje się w nim, że produkcja zależy od dwóch czynników: kapitału (K) i pracy (L), przy czym pracę rozumie się tu jako ilość zatrudnionych. Zakłada się tu, że funkcja produkcji Y=F(K,L) ma stałe przychody skali (tzn. wzrost obu czynników K i L o x% powoduje wzrost wartości funkcji o x%, czyli funkcja spełnia równanie: F(xK, xL)=xF(K,L) dla każdego x), oraz funkcja F(K,L), gdzie L jest stałe, a zmienną jest K, jest funkcją wklęsłą, tzn. jej dodatnie nachylenie maleje wraz ze wzrostem K — jest to związane z malejącą krańcową produktywnością kapitału MPK, której wartość jest równa nachyleniu funkcji produkcji. Do funkcji F(K,L) stosuje się więc prawo malejących przychodów, mówiące o tym, że przyrosty produktu z kolejnych dodatkowych jednostek kapitału są coraz mniejsze.